Een drukke radio dj die naar niemand luistert en waarschuwingen negeert voor een explosie, wordt plotsdoof.
Dankzij gebarenlessen van een toegewijde medewerkster leert hij weer luisteren naar mensen.
A chaotic radio dj who listens to nobody, and who ignores warnings for an explosion, becomes deaf all of a sudden. Thanks to lessons in sign language of a dedicaded co-worker he learns to listen to other people again.
Roos en Bart interviewen jongeren en ouderen over allerlei onderwerpen, zoals ‘Is dansen en muziek belangrijk voor jou?’ ‘Wat doe je op de dovenclubs?’. Een mevrouw van 91 zit goed in facebook, maar voor twitter wil ze nog even een cursus volgen.
Ze zijn allemaal wel doof, maar verschillen ze ook in leefstijlen?
Roos and Bart interview both young and elder people, like ‘are dancing and music important to you?’ ‘In what kind of activities do you participate when you’re going to a deaf club?’. A 91-year-old woman knows her way on facebook, but wants to take a course on how to use twitter. They’re all deaf, but do they have different lifestyles?
Een joodse dove dame (Duitsland, 1924) vertelt over een eenzame jeugd, een gruwelijke ervaring in Nazi-Duitsland en haar vlucht naar Amerika.
A Deaf Jewish woman (Germany, 1924) talks about a lonely childhood, a gruesome experience in Nazi Germany and her flight to America.
Twee alleenstaande buren – een jongedame en een jongeman – denken over en weer dat de ander horend is. En daar moeten ze niks van hebben.
Two single neighbours – a young woman and a young man – each think the other is hearing. And that’s the last thing they want.
Tijdens Deaf in the Picture 2007, én tijdens een tussentijds seminar in januari 2010, werden er plannen gesmeed om te komen tot Europese samenwerking tussen dove filmmakers en dovenfilmfestivals. Een concreet plan was om een filmproject op te zetten voor dove jongeren in een viertal landen en om de resultaten daarvan onderling uit te wisselen. Sindsdien is het erg stil gebleven. Hoe nu verder?
During Deaf in the Picture 2007 and during a seminar organised in January 2010, plans were made to organise European cooperation between deaf film makers and deaf film festivals. There was a concrete plan to set up a film project for deaf young people in four countries and to exchange the results. Since then, things haven been very quiet. What’s the next step?
Om films toegankelijk te maken voor doven wordt steevast naar twee middelen gegrepen: een Gebarentaaltolk of ondertiteling. Tolken worden in een hoekje van het beeld gezet of ernaast onder een spotlight in de bioscoopzaal. Ondertitels zien er al tientallen jaren hetzelfde uit: een of twee tekstbalken onderin het beeld.
Kan het in deze tijd, vol van computeranimaties, anders? De Zuid-Afrikaanse filmer Braam Jordaan heeft daarover zo zijn eigen ideeën.
The art of accessibility
In order to make films accessible to the deaf, two techniques are often used: a sign language interpreter or subtitling. Interpreters are put in a corner of the shot or stand beside the screen in a spotlight in the cinema. Subtitles have looked the same for decades: one or two lines underneath the image.
Can things be done differently in this age of computer animation? The South African film maker Braam Jordaan has his own ideas about this.
In de afgelopen tien jaar is er een sterke toename van dovenfilms, dankzij eenvoudiger technieken en goedkopere apparatuur. De vraag is of doven anders filmen dan horenden? Filmkriticus André Waardenburg, in 2008 bekroond met De Louis Hartlooper Prijs voor de Filmjournalistiek, houdt een referaat met lichtbeelden over deze vraagstelling. Daarna volgt een plenaire discussie onder leiding van Mieke Bernink, hoofd van de masteropleiding van de Nederlandse Film & Televisie Academie.
In the last 10 years, there’s been a major increase in deaf films, thanks to simpler technology and cheaper equipment. The question is whetever deaf people film differently from hearing people. The film critic André Waardenburg, who won the Louis Hartlooper Prize for Film Journalism in 2008, will hold al lecture with light images about this question. This will be followed by a plenary debate led by Mieke Bernink, head of the master course at the Netherlands Film & Television Academy.
Wereldpremière
Documentaire portret van een jongedame met het Syndroom van Usher. Ze leert voor de zekerheid alvast NGT. ”Ik ben bang dat ik een plant word,’’ zegt ze rechtstreeks tegen de camera.
World Premiere
Documentary portrait of a young woman with Usher’s Syndrome. To be sure, she starts learning Dutch sign language. “I’m afraid I’ll change into a plant,” she says to the camera.
Oude, stervende man in ziekenhuis spoort een jonge schoonmaker aan om zijn verantwoordelijkheid te nemen en dus niet zijn zwangere vriendin in de steek te laten.
Geadopteerde zoon komt erachter dat zijn biologische moeder hem moest afstaan omdat zij doof is en daarom niet voor hem zou kunnen zorgen.
An adopted son finds out that his biological mother had to put him up for adoption because she is deaf and therefore would not be able to look after him.