Tijdens de Film Sign Show op Deaf in the Picture, zaterdag 25 juni om 19.00 uur, interviewde Stefan Russel de Franse regisseuse Sandrine Herman. Sandrine: “Ouders van dove kinderen waren heel blij met mijn documentaire, ze hebben hun kind er beter door leren kennen.”
van onze Redactie
De Française Sandrine Herman maakte samen met Igor Ochronowicz de film I’m Deaf and I Didn’t Know. Sandrine kwam pas heel laat tot de ontdekking dat ze doof was, ze kwam hierdoor ook pas laat in contact met de dovenwereld. In de autobiografische documentaire vertelt ze haar levensverhaal. “Ik had mijn verhaal ook op kunnen schrijven en in boekvorm kunnen uitgeven maar dan moet de lezer de beelden er zelf bij bedenken. Ik druk mezelf uit in gebarentaal, dat kun je niet vastleggen op papier. Daarom heb ik ervoor gekozen om een film te maken.”
Het idee voor deze film werd jaren terug geopperd door haar ouders. Zij wilden weten hoe ze haar opvoeding zelf had ervaren. “In het begin leek me dat niks maar op een gegeven moment was ik het zat om elke keer mijn verhaal opnieuw te vertellen. Vooral horenden stellen me steeds dezelfde typische vragen; hoe ik de wereld zie als dove, hoe ik ermee omga. Een autobiografische film leek me wel een goede oplossing, nu hoef ik niet meer iedereen individueel antwoord te geven over mijn leven als dove.”
I’m Deaf and I didn’t know is in Frankrijk en Amerika op televisie vertoond. “Ik heb heel veel reacties op mijn film gekregen naar aanleiding van de uitzending op de Franse tv. Van dove kijkers hoorde ik dat ze zich erin herkenden. Ouders van dove kinderen zeiden hun kind nu beter te begrijpen en horenden zagen eindelijk dat ik een heel gewone vrouw ben.” Ook kreeg ze reacties van moslims. “Enkele moslims lieten me weten dat ze vergelijkingen zagen, zij zien zichzelf als een minderheid, en mij ook. Ergens hebben ze daar wel gelijk in.”
Ook naar aanleiding van de uitzending in Amerika kreeg ze veel reacties. “Vooral de dovengemeenschap vond mijn documentaire fantastisch. Ik dacht dat Amerika veel vooruitstrevender was, er worden daar zoveel films gemaakt, ik had gedacht dat ze zo’n verhaal als het mijne wel zouden kennen. Maar dat bleek niet zo te zijn. Dat maakt me extra trots om Europeaan te zijn.”